Een tas voor Syrië.

Een kind dat niet op de foto wil, daar is nog wat mee aan te vangen. Ik ondervond dat zelf tijdens deze shoot, alwaar ik zag hoeveel wonderen koekjes kunnen verrichten. Maar doe datzelfde met een tas en er gebeurt juist niks.

Eerst stond ze teveel in elkaar gezakt, dan wilde de hengsels niet blijven waar ze moesten en toen ze de juiste vulling had om minder in elkaar gezakt te wezen, bleef ze niet meer rechtstaan. Maargh. Om nog maar te zwijgen over het juist in beeld brengen van de "teint".

Note to self: koop uzelf een goeie haak en een schone muur alwaar tassen opgehangen kunnen worden ter demonstratie.

De tas die Riet ontworp ten voordele van Syrië 12-12 zat dezelfde avond in mijn mailbox. Nieuwsgierig als ik ben, begon ik er gisteren na mijn werk aan en 2,5 uur later was ze klaar. Vooral het tekenen van de grote rechthoeken (voor het achterpand en de voering) nam een groot deel van die uurtjes in beslag, want nooitneverniet lukt het mij om van de eerste keer een réchte rechthoek te teken, in geval groter dan de lengte van mijn geodriehoek (= 22 cm). Twitter vertelde mij gelukkig dat ik daarin niet de enige ben.

Qua stofkeuze liet ik mij precies wat leiden door het weer. De volgende wordt zomerser, beloofd!


U ziet, ik overwon weer mijn contrasterend-garen-angst. Al ging dat niet zonder slag of stoot. Luiheid (extreme zelfs, wetende dat de jeansnaalden hooguit een armlengte van mij verwijderd waren) zorgde ervoor dat ik de gewone naald op mijn machine liet staan, alwaar een jeansnaald alles behalve een overbodige luxe was. En het is niet dat de handleiding er niet over rept, jawel.
De stof aan de buitenkant is een vrij zware canvas, en was ooit een Ikea-zetelhoes, ik viste hem uit de bak in de koopjeshoek. Mijn topgestitch liep met een gewone naald helemaal mis. Korte steken, lange steken, schuine steken, alles door mekaar. Huilen met de pet op, zoiets.

Ik trok daar dan een ermbarmelijke foto van, waardoor het er nog erger uit ziet.

Ik tornde het geheel dus los en begon opnieuw, mét een jeansnaald en met een steeklengte van 3,5 in plaats van 2,5.

Schouderlinten, daar had ik geen zin in. Ik had een restje tassenband liggen, dat ik in 2 knipte.

De voering kocht ik meer dan een jaar geleden op het stoffenspektakel in Gent, daar aan dat kraampje waar ze o.a. stofjes van Van Hassels en Fred en Ginger verkopen, maar ik heb geen idee of het uit één van die collecties komt. Wat ik wel weet is dat het het allerzachtste stofje ooit is.

Ik stikte ook 2 binnenzakjes in de tas, kwestie van klein gerief rap terug te vinden.

Een plezier om te maken, dit ding. De volgende wordt er eentje met rits of magneetsluiting. En met een duidelijk(er) zichtbaar labeltje.

Het patroon is te koop op de blog van Riet!

Koop een patroon voor Syrië.

Omdat Riet het zelf al uitlegt als de beste, ga ik er niet veel woorden aan vuil maken: Riet bedacht een prachtige tas waarvan u het patroon voor een luttele 5 euro kan aankopen. Die euro's gaan volledig naar Syrië 12-12. Het bericht zoeft door blog- en facebookland zie ik, maar als ik door hier reclame te maken al maar 1 iemand (extra) kan overtuigen om het patroon ook te kopen, dan was het al de moeite.

Klik dus maar rap door naar de pagina waar je het patroon kan kopen. Als je niet over paypal beschikt, kan je tot 1 juni ook via overschrijving betalen. Een kleine moeite die een groot verschil kan maken!

En trouwens: wat! een! patroon! Ik ben verliefd. Keihard jong.

Zonen 09 maal zes.

Dat ze schitterden gisteren, de kinders, het schijnt.

De oudste deed zijn communie en de wens was dat ik het kind zou kleden. Dat de twee anderen assorti zouden gaan was mijn eigen idee. En zo rolden hier zes kledingstukken van onder mijn beider Bernina's.

De communicant in grijs, bruin en geel.

De echte fans herkennen al: dé Jacob en meteen de enige voorwaarde die gesteld werd aan de kleedpartij. Voor de rest kreeg ik carte blanche. Deze werd gemaakt uit een lichtgrijs wollen stofje met een fijn bruin streepje. Zachter dan in uw dromen. Pauli was de place to be, voor alle broekenstofjes, dat is.

Voor de broers werd respectievelijk een blauw en rood exemplaar voorzien. Beide stofjes 100% wol, ongelooflijk van kwaliteit (en de prijs navenant).
Wie goed kijkt ziet dat er behalve het stiksel en de paspel, ook een blauwe draad doorheen het stofje gaat.

En in geval twee een rode.

Ik ben een seut als het over zichtbare stiksels gaat, veelal overtuigd van mijn onkunde kies ik zowat altijd voor veilig garen in dezelfde kleur als mijn stof. Deze stofjes lieten me geen keuze, alleen door contrasterend garen zou die fijne blauwe/rode draad in de stof tot zijn recht komen. En juist daardoor viel ik als een blok voor de stof.

Drie keer Jacob, drie keer dezelfde zakjes. Twee keer met nepgulp en één keer met rits.
Variatie in zakjes werd overwogen, maar omdat handjes in zakjes zo schattig zijn en omdat ik deze het minst bombastisch vond ging ik voor drie keer hetzelfde.

En zo ziet u meteen, wat beter te combineren met de Jacob, dan de geweldige Charlie? Op rij assorti met de broekjes.

Het uilen-en-vossen stofje heeft de mooiste blauwschakeringen die ik ooit zag. Ik kocht het bij Bambiblauw. De effen blauwe tricot is Pauli, natuurlijk.

Toffe rode tricot die niet te meisjesachtig was, stoffenland is er niet van verzadigd. Na lang zoeken en overleg werden de rode aapjes hier besteld. Toeval wilde dat ik ze weinig later ook bij Stoff.be in Alken zag liggen (waar ik voor een massa-drukknoop-aankoop was) waardoor ik daar met de rol in de hand op zoek kon naar de juiste bruine tegenhanger voor voering, kraag en boordjes.

Maar als eerste werd de communicant himself voorzien. Zijn Charlie mocht wel wat knallen, sprak het kind na het aanschouwen van de stof voor de broek. Alle eer voor het idee én het leveren van de stof uit eigen voorraad gaat naar haar waarvoor zeer veel dank, want het leverde een dolenthousiaste zevenjarige op, wat al niet meer de meest evidente leeftijd is voor bedrukte tricot, we moeten daar eerlijk in zijn. Er is het pyjamarisico, maar in combinatie met de stijlvolle broek bleek het een topcombinatie. En de perfecte lichtbruine tricot lag alweer op mij te wachten bij onze Leuvense stoffenwinkel.

De knoopjes voor de broekjes natuurlijk weer dankzij deskundig Hexagoons advies.







Voor foto's togen we op een veel te koude ochtend richting een wreed schoon plekje, dat we eigenlijk meer toevallig tegenkwamen.
288 foto's, waardoor ik u van een megablogpost voorzie.








Gisteren was een schone dag, met meer zon en kinders die schitterden.

Dat het een genoegen was, om daarbij betrokken te zijn, op zo'n schone en eervolle manier.

Ze zien het niet.

De mensen, ze hebben het niet door en het ziet er wat belachelijk uit, van op een afstand bekeken. Met hun kop vol domheid doen ze verder, alsof jij nog bent.

Ze wassen hun auto's. Ze gaan naar de kapper. Ze kijken tv. Ze fietsen naar hun werk of naar school. Ze hebben oeverloze gesprekken en ze lachen dan, te veel. Ze zeggen goeiedag en ze zwaaien naar mensen die ze kennen. Ze gaan naar de bakker en de slager. Ze maken eten en ze eten. Ze lezen de krant en inhoudsloze tijdschriften. Ze liggen uren in de zon in de hoop op wat kleur. Ze wachten op de trein, minuten en uren. Ze maken praatjes met de buren. Ze wassen hun kleren, ze strijken, ze poetsen de badkamer. Ze barbecueën en ze houden feestjes, elke dag lijkt het wel.

Maar waarin ze zich pas écht belachelijk maken, is: ze maken zich druk. Ze maken zich druk over de kleur van hun handtas en schoenen. Over het weer en over een paar regendruppels. Over de reclame in de brievenbus en het nieuws in de krant. Over hun haar: van dat gezeur over een bad hairday. Over uitgelopen mascara.
Ze maken zich druk over onzichtbare bulten aan hun lijf en over boterhammen met choco. Over rommel als er bezoek komt. Over slechte muziek op de radio en over dat er nooit iets op tv is. Over baby's die altijd wenen en nooit slapen. Over zeurende kinderen en over echtgenoten die alleen maar aan zichzelf denken. Over gele of roze shampoo. Over broertjes die te veel lawaai maken. Over te koud zwembadwater en natte voeten op het parket. Over dingen die ze niet hebben en keihard nodig (denken te) hebben. Over vriendinnen die nooit luisteren en constant praten. Over een vlek op hun broek en over lege tandpastatubes.
Ze maken zich druk over een lege tomatenbak in de supermarkt en ze wilden spaghetti eten. Over teveel blabla op de radio. Over te lange rijen aan de kassa en over de tijd, die altijd te snel gaat. Of te traag, maar nooit tegoei. Over auto's die afslaan zonder te pinken en over vrachtwagens die mekaar voorbij steken op de autostrade. Altijd waar er maar twee rijstroken zijn. Over de zon die te vroeg ondergaat of te laat opkomt. Over is het nog ver en zijn we er bijna.

De mensen, ze maken zich druk om zoveel en ze zouden eens moeten weten. Ze zouden eens moeten weten hoe mis ze het hebben en hoe belachelijk het eruit ziet. Als ze me de kans zouden laten, zou ik mijn verdriet in de schaal leggen omdat niets anders duidelijker zou zijn.
Maar ze zien het niet.

En nu sta ik hier. In mijn bel van oorverdovende stilte. Te roepen dat de wereld niet meer draait maar stilstaat omdat jij niet meer bent.

Dat de wereld stilstaat omdat jij niet meer bent, maar ze zien het niet.

Ze zien het niet.


Ze zien het niet.

Very close to een olifantendracht.

Er is altijd een stof, een idee, soms een patroon en uiteindelijk een resultaat. Groot verloop van tijd gaat daar zelden over in mijn geval, maar deze spant de kroon, big time. 18 maanden geleden kocht ik de stof en was het idee: hemdjurk. Het patroon bleef uit en het resultaat eveneens. Samen met haar werd er met wisselende intensiteit gezocht naar een geschikt patroon, maar ik bleek te kieskeurig voor patroonland.
Ergens in januari besloot ik dan maar zelf te gaan puzzelen. Zo ontstond de hemdjurk van mijn dromen uit mijn eigen hand, op basis van een hemdje, een rok en veel aanpassingen.

Zoals u ziet: fronsjes ter hoogte van de borst, een polosluiting en zonder kraag want zo'n dingen blijven hier in de kast hangen. In de plaats een biaislintje dat ik zelf maakte uit de stof en waarvoor ik hier inspiratie vond.

De deelnaden van het bovenstukje liet ik doorlopen tot onderaan, ik wilde immers geen horizontale naden, alles moest uit 1 stuk. En wat ik vooral niet wilde was een rok met plooien of rimpels of iets van dien aard. En geloof me vrij: zowat elke hemdjurk in patroonland is daarvan voorzien.

De mouwsplitten verprutste ik op een gezellig Leuvens Stiksel waar ik teveel afleiding had en waarna het ding weer wekenlang eenzaam lag te wezen. Tot ik besliste vaarwel te zeggen aan de mouwsplitten en de mouwen eenvoudig en driekwart af te werken.

De knoopjes voor de 1000ste keer met dank aan Hexagoon. Zo'n schatkamer dichtbij huis, dat is goud waard. Vooral omdat die schatkamer ook nog eens meedenkt en advies geeft. De knoopjes zijn koraalrood en wonder boven wonder vond ik bij Lola&Liza een vestje in exact dezelfde kleur. Dat zijn de goei dagen, mensen.

Al te spontaan ben ik zo niet voor de lens, mes excuses. Maar het kleedje ziet er aan de kapstok uit als een patattenzak en daar heeft u weinig boodschap aan, hee.

En om af te sluiten: dat gedoe met google reader die van de radar verdwijnt doet blijkbaar veel mensen overstappen naar Bloglovin. U vindt mij daar ook: klik rechts of hieronder op het icoontje.
En sinds vandaag eveneens op het facebookgebeuren. Om vriendjes die ongewild gespamd worden te ontlasten en u een eenvoudige manier te geven om de boel te volgen. Mijn liefde voor facebook kent pieken en dalen, we zullen wel zien hoe dat gaat.

          

Stof: Pivoine turquoise door Petit Pan

Foto's: Elza D. in de tuin van Mie

Puck!

Haar boek staat hier in de kast en in een kinderlijk enthousiasme haalde ik het boven en produceerde poppenkindje Puck. Puck is een meisje, maar kwam wat te vroeg ter wereld en is vooral heel licht voor haar lengte. Ze zal nog een tijdje in de couveuse moeten verblijven, want het is heel moeilijk voor haar om haar temperatuur op peil te houden. Op bezoek komen moeten jullie dus nog niet en om dat leed te verzachten presenteer ik jullie haar geboortekaartje en verblijd ik jullie met wat foto's van haar.

Aan de couveuse hangt een kaartje met haar naam. (je ziet haar in de achtergrond al liggen!)

En daar is ze! Ze heeft de mooiste blauwe ogen en een schattig krulletje haar. Ze ligt graag op haar zij, zodat ze goed naar buiten kan kijken, de weinige momenten dat ze wakker is.

In haar handje zit een infuusje, ze moet soms nog medicatie krijgen.

Ze draagt een naambandje, ik moet er niet aan denken dat ze haar zouden verwisselen. Aan haar ander voetje wordt gemeten hoeveel zuurstof er in haar bloed zit.

Die gekleurde draadjes controleren haar hartritme en haar ademhaling. En op deze foto kan je ook zien hoe mooi haar naveltje al genezen is!

Vanmorgen had ze flink stoelgang gemaakt!

Na dat pampertje mocht ze op de weegschaal en dat was reden om een dansje te doen want na het verliezen van toch wel wat grammetjes de eerste dagen na de geboorte, haalde ze vandaag al haar geboortegewicht!

Dat ze nu maar snel bijkomt zodat ze mee naar huis kan!

Na de weegschaal was het tijd voor een flesje. Op de foto kan je zien dat haar flesje bijna leeg was, maar jammer genoeg gebeurt dat nog niet zo vaak. Meestal is ze na enkele slokjes al snel moe en krijgt ze een groot deel van haar flesje via de maagsonde, dat is dat slangetje dat uit haar neusje komt.

Na het flesje was het tijd om te slapen, maar dat wilde ze nog niet meteen.

Ik legde mijn hand op haar hoofdje, want ze hebben mij verteld dat haar dat een heel comfortabel gevoel geeft.

Ze viel dan ook snel in slaap en omdat ze nog een beetje geel was (dat zien jullie waarschijnlijk niet op de foto's, maar ze hebben mij ook verteld dat dat héél moeilijk om te zien is) moest ze onder de blauwe lamp.

Stoer hé?

En dan wilde ik nog laten zien hoe mooi haar mutsje bij haar oogjes past, ze moet dat opzetten als ze de couveuse even verlaat omdat ze anders te snel zou afkoelen.



En dan nog rap een foto van haar prachtige snoetje. Hopelijk groeit ze snel zodat ze sterk genoeg is om haar flesjes leeg te drinken en dan kan die stomme maagsonde verwijderd worden. Dan toon ik natuurlijk zo snel mogelijk een foto van haar gezichtje zonder plakkers!

En zoals ze nu groeit kan ik me maar beter haasten en snel kleertjes voor haar beginnen maken. Ze heeft ze nu nog niet nodig, maar als ze voldoende weegt, mag ze naar een bedje verhuizen en dan moet ze natuurlijk veel pyjama'tjes hebben!

"Winter is dead".

Of hoe anders de plekjes rond mijn huis eruit zien, 25 graden warmer dan toen. 

U denkt waarschijnlijk dat ik niet meer naai, maar niets is minder waar. Echter, de publicatievatbaarheid van project 1 is nog niet aanwezig, jammerlijk. Ander genaai bevindt zich nog in premature fase, maar wordt weldra getoond, beloofd! En project drie bleef eerst weken steken op lange of driekwart mouwen en sinds beslist dat het dat laatste wordt op hoe die dan wel afgewerkt dienen te worden. Keuzes maken, ik dien daar nog wat aan te sleutelen voor vlotter verloop.